Djangan!

Djangan: niet doen. Geen woede tonen, geen angst, geen schuld, geen gemis. Niet instorten. Niet laten zien wat een lichaam soms het hardst nodig heeft te voelen. Het zwijgen De onderscheidingen zijn bewaard. Het zwijgen erover ook. Drie dansers dragen het KNIL-uniform: de één Javaans, de ander Moluks, de derde Menadonees - mannen met verschillende roots die het koloniale leger met opzet zo samenstelde, zodat nooit één groep zich tegen het systeem kon keren. Toen Indonesië onafhankelijk werd, bleek wat ze hadden gegeven niets meer waard. De persoon achter de onderscheidingen Achter de onderscheidingen zit een persoon, geen soldaat: iemand die woedend kon zijn en het nooit mocht laten zien, die bang was en leerde dat angst geen plek had. Niet ieder verhaal is hetzelfde: sommigen droegen wat hun was aangedaan op hun beurt naar buiten, werden zelf hard waar zachtheid nodig was. Slachtoffer en dader kunnen in hetzelfde lichaam samenkomen. De volgende generatie Wat het uniform leert rechtop staan, zwijgen, geen zwakte tonen - wordt na verloop van tijd het lichaam zelf. Het gevaar is allang voorbij, maar het lichaam blijft paraat staan. Die discipline stopt niet bij het uniform: rechtop...